Iedereen vraagt ons altijd: hoe zijn jullie nu als Ned. familie in Albanie terechtgekomen?

Hieronder ons verhaal.

Het verhaal begint 17 jaar geleden als de moeder van Helene in 1992 samen met een vriendin vertrekt naar het toen straatarme Albanië. Als twee doorgewinterde ontwikkelingswerkers hadden ze het verzoek gekregen om een klein meisje op te halen voor een operatie in Nederland. Haar naam is Vosjawa en lopend door de sloppenwijk, waar zij toen woonde, pakte ze per ongeluk een rondslingerde granaat van de grond. In een seconde tijd is ze haar linkerarm kwijt, en ziet ze helemaal niets meer. Aangekomen in Nederland krijgt ze een mooie armprothese en wordt ze geopereerd aan haar beide ogen. De oogspecialist is niet positief en Vosjawa krijgt te horen dat zo goed als blind is en blijft. Wij, Helene en Dick hebben in die tijd nog geen kinderen en besluiten vakantiedagen op te nemen en Vosjawa, waar we intussen goed bevriend mee zijn geraakt, terug te brengen naar Albanië. Wat we daar aantreffen staat op ons netvlies gegrift. Enorme armoede, geen bomen te zien, en verhongerde mensen. Zelfs het brood werd toen, in de hoofdstad Tirana nog door de tralies verkocht.

Thuis in Nederland hebben we een Stichting opgericht www.doeietsgoeds.nl, en zijn aan de slag gegaan met talloze kleinschalige ontwikkelingsprojecten in de gemeente Bushat. Inmiddels zijn we bijna 18 jaar verder en heeft het straatarme Albanië van toen zich in razendtempo ontwikkelt. Tirana is inmiddels een leuke en drukke Westerse stad. Wegen zijn in het gehele land opgeknapt en geasfalteerd en heeft Albanië aangegeven graag bij de Europese Unie te komen. Volgend jaar wonen wij als Nederlands gezin 6 jaar in Albanië. Veel mensen vinden het vreemd, maar wij zijn op een of andere manier zo gehecht aan het land met haar vriendelijke bevolking geraakt. Ook zijn we meegegroeid met de gehele ontwikkeling van het land na de val van het communisme. En dit was, en is nog steeds een prachtig proces om te zien, en mee te maken. Natuurlijk was het in eerste instantie ‘back to basic’ maar je leert de dingen weer opnieuw waarderen in het leven. De eerste jaren hadden wij maar twee uur stroom per dag, en soms dagen of een week helemaal niet. Als er dan weer stroom was begonnen we heel hard te juichen met onze kinderen. Spelletjes bij kaarslicht en een houtkachel. Wat ons het meest heeft geraakt en nog steeds raakt is de onvoorstelbare hartelijkheid van de Albanese bevolking. We hebben veel landen bezocht, maar dit Albanese volk is uniek in haar doen en laten. Een bepaalde respectvolle manier van omgaan met elkaar is iets dat men in veel landen vergeten is, maar in Albanië bewaart gebleven. Je bent altijd welkom bij iedereen, mensen zijn ook daadwerkelijk oprecht geïnteresseerd in elkaar. Het familieleven speelt een belangrijke rol in de Albanese samenleving. Kinderen nemen ook de zorg voor de ouders als ze ouder worden. Dit heeft alleen wel als nadeel dat ouderen zonder familie alleen en zonder zorg achter blijven. Voor deze groep mensen hebben wij een Humanitair centrum gebouwd. De camping is erbij gekomen omdat er een zodanige behoefte bleek te zijn, en het goed is om bedrijfsactiviteiten te ontwikkelen in Albanie. Zoveel Nederlanders klopten bij ons aan de afgelopen vijf jaar voor een overnachtingsplek dat we min of meer ‘gedwongen’ werden om hiermee iets te doen. Dit jaar (2009) was het nog min of meer kamperen in de achter- en voortuin tussen het maïsveld, maar inmiddels is er een groot deel bijgekomen. De inkomsten ondersteunen mede ons humanitair centrum.
Naast de camping en ontwikkelingswerk, ontwikkelt Helene nog websites, schrijft columns voor een Nederlands blad, en is Dick consultant.
Steeds meer mensen en bedrijven krijgen interesse in Albanie wat een zeer positieve ontwikkeling is voor Albanie.

Met Vosjawa het meisje, inmiddels vrouw, waar het allemaal mee begon en waardoor wij in Albanië terechtkwamen, hebben we nog steeds intensief contact. Wekelijks bellen we met elkaar, vieren we Sinterklaas en Kerstmis samen, en komt ze regelmatig, samen met haar zus Diana die voor haar zorgt, hier in Barbullush logeren. We halen dan samen herinneringen op aan een tijd dat zij als klein meisje naar Nederland kwam om na een zeer traumatische ervaring geopereerd te worden. En wij denken terug aan de dag dat wij samen met haar teruggingen naar het land van de Adelaarszonen, waar nog zo weinig over bekend was. Maar dit land is ons thuis geworden, en daar zijn wij heel erg blij mee.